Het nieuwe seizoen is voor ons als Pieterpad wandelaars weer van start gegaan. Vandaag voerde de reis ons naar een Achterhoek van dit land. Deze etappe is officieel 26 km, van Vorden naar Doetinchem,  maar wij hebben hem ingekort tot 17 km en zijn gestopt in Zelhem.

Het verdere verslag volgt z.s.m.

Welkom op de website van de Remmelts
Even Voorstellen
Wij zijn:

Remmelt en Lieneke Oostingh,

Remmelt en Jetsje Bouma
woonachtig in het Oost-Friese Haulerwijk.

Samen hebben we het plan opgevat (naar aanleiding van het boekje over het Pieterpad wat Remmelt en Lieneke van hun dochter Marijke hadden gekregen) om het Pieterpad te gaan lopen en daar zijn we op vrijdag 7 april 2006 mee begonnen. Zoals alles moet je bij het begin beginnen en dus begon onze looptocht natuurlijk in Pieterburen. Het was nog geen voorjaarsweer, de wind was nog koud en de verleiding groot om maar in een beschutte bosrijke omgeving te beginnen. Wij zijn toch gestart in het hoge Noorden. Lees ons verhaal hieronder maar vanaf de eerste etappe.

Het is zaterdag 7 oktober 08.30 uur als we met twee auto’s vertrekken voor de laatste etappe van het Pieterpad zoals dat in het eerst boekje staat beschreven. Eerst gaan we naar Vorden waar we bij kasteel Vorden de Mitsubitsi parkeren en met de Renault rijden we terug naar Laren. Na een lekker bekertje koffie gaan we van start. Het weer lijkt goed al hebben we onderweg wel een flinke bui gehad, maar wat al er gevallen is hebben wij geen last meer van. Er staat een flinke bries en het weer lijkt wel wat op dat van de eerste etappe op de Groningse klei. Nu gaat de tocht over zandgrond en we zetten de pas erin en verlaten Laren aan de oostzijde. Al snel verlaten we de weg en gaan over een verhard zandpad langs bouwland, waar de maïs inmiddels is geoogst, langs boerderijen en een landbouwmechanisatiebedrijf. Zo laten we Laren achter ons en gaan zuidwaarts. Ook op het Pieterpad slaat de commercie toe. We komen langs een beeldje van een bedelaar met een klein bekertje in z’n hand waar we geld in kunnen doen, bestemd voor iemands kleinkinderen. De inhoud zijn een paar stuivers, daar worden ze ook niet rijk van. In de bomen maken vogels veel lawaai maar wij lopen rustig door. Het landschap is ook hier prachtig, soms glooiend, soms vlak. Aan de Molendijk zien we een molen staan waar het bovenste deel van ontbreekt. De tijd van de molenaars is hier dus ook al voorbij. Bij Groot Dochteren staat een richtingaanwijzer waar handen ons mededelen dat Laren 2 km achter ons ligt en Vorden nog 11.4 km voor ons. Nog even doorstappen dus. Tussen de bomen zien we huize Ross liggen, een statig wit gebouw. Op diverse plaatsen worden we gadegeslagen door rustig herkauwende koeien die wel zullen denken: lopen jullie maar, wij liggen hier lekker. We passeren een spoorlijn, geen trein te zien vandaag, en gaan vervolgens via de Dochterse brug over het Twentekanaal. Even verder hoort het geoefende oor van onze treinengek toch het geluid van een trein, en ja hoor tussen de bomen door kan er nog net een glimp van een Syntus trein, type Lint, worden opgevangen, zo is zijn dag ook weer goed. Een eindje voorbij het Twentekanaal staat een bank die we in beslag nemen om wat te rusten en te eten en onder- tussen hebben we een prachtig uitzicht over de Berkel. We passeren weer de karakteristieke Achterhoekse boerderijtjes en komen op de Beukenlaan waar, u raad het al, beukenbomen staan. Dan volgt er weer een hele eind door het bos waarbij we de weg van Zutphen naar Lochem over- steken. Het is echt genieten met dit mooie weer en in deze omgeving. Na verloop van tijd komen we bij een kruising met o.a. het Lekkebekje. En dan blijkt dat we van de route zijn afgedwaald, te ver doorgelopen zonder goed op te letten. We gaan nu maar het Lekkebekje op en hebben de buurtschap Veldwijk gemist. Als we de route weer hebben gevonden staan we bijna voor de borden van Vorden en komt het eindpunt van deze etappe dichtbij. We pauzeren nog even terwijl een automobilist in een Daihatsu Cuore twee keer voorbij scheurt om zijn kunsten te laten zien. Op de borden worden we welkom geheten in Vorden, een dorp wat naar hun eigen zeggen net even anders is. Langs het station gaan we richting Kasteel Vorden, wat aan de zuidzijde van Vorden ligt. Bij de auto overleggen we nog even of we nu alvast een deel van de route naar Doetinchem zullen gaan doen maar we besluiten dat we stoppen, we hebben de eerste 233 km van het Pierpad gehad en het eerste boekje is uit.

Volgend jaar gaan we op voor het tweede deel. We rijden vervolgens via Laren richting Deventer en dan over autosnelweg naar huis. ‘s Avonds trakteren we onszelf op chinees en sluiten voor dit jaar hiermee deze wandelprestatie af.

Vrijdagmorgen 29 september, het is nog donker als de Oostingh’s voor komen rijden met hun Renault. We kunnen vandaag gezellig samen in 1 auto, het openbaar vervoer komt ons te hulp. Via Beilen-Hoogeveen-Raalte-Holten bereiken we rond half negen Laren in Gelderland waar we onze traditie voorzetten door eerst met koffie te beginnen. Dan is het wachten op de bus van Syntus die ons met lijn 54 op een prettige wijze met een vrouwelijke chauffeuse naar Holten vervoerd. Na de eerste sanitaire stop van een van de deelnemers starten we deze tocht die ons vanuit Overijssel naar Gelderland zal brengen. Middenin Holten stuiten we op een Garagebedrijf met nog al wat auto’s uit onze jeugd, zoals Fiat 500-tjes. Nadat onze autohobbyist volop heeft kunnen genieten gaan we verder en verlaten even later Holten via een zwart sintelpad langs Erve Zandvoort. Hier zien we nog de lichte glooiing in het landschap, onderwijl komt de zon steeds hoger te staan. We lopen hier langs oude boerderijen door kleine buurtschappen waar mooie tuinen het geheel verfraaien. Na het passeren van het Paalhuis komen we langs een Pieterpad Pleisterplaats maar omdat we nog maar net van start zijn pleisteren wij hier niet, laten de ezels maar aan hun lot over en worden even later door kippen verwelkomd. We bevinden ons hier op de Beuseberg. Na een poosje volgt al weer  een algehele sanitaire stop, doorspoelen wil deze morgen wel. Een kilometer verder kruizen we de autosnelweg A1, komen door het gehucht Aalpol en dan bij de Schipbeek met een brug en een stuw. Langs de beek lopen we over een prachtig verhoogd pad tussen bomen door. Ondertussen worden we gestoord door een GSM en belt Jan Marten, hij is weer bezig met de website van de Fam. Bouma (www.rbouma.nl) en wil weten of hij kan komen werken bij het bedrijf van zijn vader (www.jemie.be). Nadat het sollicitatiegesprek is afgerond (hij is aangenomen) kunnen wij weer rustig verder lopen en genieten van al het fijne dat God ons gegeven heeft in de natuur. Bij pleisterplaats de Stobbe staat een bank met de tekst "Foi Foi wat Meu", maar dat geldt niet voor ons, wij lopen door. Bij een boerderij treffen we wat versnaperingen in de berm en ieder neemt iets, een appel, banaan, een bounty en een mars. We moeten oppassen dat onze calorieën wel op peil blijven! Onze route loopt nu langs bouw- en weilanden terwijl de TV-mast van Markelo ons in de gaten blijft houden. Na ruim 9 kilometer stoppen we bij banken, een houten en één in de vorm van een koe. In deze omgeving valt het op dat koeien wel hele rare kleuren hebben, rode, groene, zwart-wit gestipte, oranje maar gelukkig ook normale zwart en roodbont vee. Terwijl wij genieten van de boterhammen komen er 6 medewandelaars langs, doen we deze hobby dus niet alleen. Verzadigd gaan we na enige tijd weer verder en komen dan op het landgoed Verwolde, waar we eerst boerderij Grootdengerink passeren. Bij huis Verwolde hebben we nog een korte stop terwijl een cameraman in ons midden het huis en omgeving op de gevoelige plaat vastlegt. Het huis Verwolde, een statig landhuis, was tot 1977 bewoond door de laatste baron van der Borch van Verwolde. Deze baron woont nu op één van de boederijen van het landgoed. Zes generaties van deze familie hebben het huis bewoond. Terwijl wij de laatste kilometers afleggen komen we langs de Verwooldse Schoole. We gaan tenslotte door een tunnel en bereiken Laren met veel oude, voor deze streek karakteristieke huizen. In het centrum van Laren speelt zich een uitzonderlijk schouwspel af. De deuren van de Hervormde Kerk staan wijd open en van binnen komen geen psalmen, gezangen en geestelijke liederen tot ons maar het lawaai van bulldozers die inmiddels de hele vloer hebben verwijderd. De preekstoel is ook al naar veiliger oorden gebracht en het orgel verpakt in plastic. De restanten van de vloer worden buiten in containers gekieperd. Voor ons zit dan de wandeling erop. Vandaag was het 15 kilometer, we sluiten weer af met het gebruikelijke kopje koffie aangevuld met chips. Niet teveel calorieën verliezen toch! We pikken nog een ijsje en gaan dan terug naar het Friese. Een heerlijke dag, prachtig weer zo aan het eind van september en tnadat we bij Ommen van chauffeur hebben gewisseld neemt Oostingh alvast een voorschot op de welverdiende rust. Er rest ons nog 1 etappe en dan hebben we het eerst boekje van de Pieterpadwandeling gehad. Binnenkort hierover meer.

Het is vandaag zondag 24 sept. prachtig weer, en na een inspirerende dienst in de Bethel-gemeente in Drachten vertrekken we met twee auto’s richting Holten- Hellendoorn. We hebben er zin in en het is een mooie rit door het weelderige en glooiende landschap van Overijssel, we parkeren de auto bij het station in Holten en rijden met één auto naar Hellendoorn, maar we kunnen Hellendoorn maar niet vinden op de richtingaanwijzers, wat bleek echter het geval, we waren al midden in Hellendoorn, ha ha. Heel bijzonder dat we in deze tijd van het jaar geen jas mee hoeven te slepen, heerlijk met korte mouwen en korte broek wandelen. We nuttigen nabij het avonturenpark wat brood en koffie en vertrekken naar de Hellendoornse Bergweg en wandelen de prachtige lanen op die toch wel wat stijgen, dat is in de benen te merken. We lopen over een rood sintelpad met afwisselend heide en bos, het pad gaat omhoog en we komen op een adembenemende plaats aan met een prachtig uitzicht over de heide, een schitterend panorama. Na weer op adem te zijn gekomen, dalen we weer naar beneden en vervolgens over een ruiterpad met rul zand. We lopen nu door een gebied met veel jeneverbessen door, heel mooi en kronkelend.We hebben ons voorgenomen om pas na 10 kilometer de eerste stop te hebben, en dat doen we op een slagboom, maar dat zit niet erg confortabel. We lopen door een sparrenlaan en gaan weer over een zandweg verder en na 1.5 km, komen we langs een mooie groep beuken, lopen nog over een heuvel met wat oude straatklinkers (restanten van een vroegere toeristenweg )en dan komen we weer bij een mooi uitzichtpunt met banken en een verscholen schuilhut, de heide is prachtig en het uitzicht is heel bijzonder. We komen bij de oude Hellendoornseweg aan en lopen deze geheel uit, we verlaten het bos en via een prachtige beukenlaan naderen we het station van Holten, voor het spoor kijken we nog even over de maisvelden die toch al wat beginnen te kleuren, heel mooi, wat leven we toch nog bevoorrecht , als je zo het rijke landschap beziet. Er komt nog een trein aan stormen, en ja hoor, de treinfanaat  onder ons, komt tot leven en spoed zich zonder omzien met zijn camera naar het spoor en schiet een plaatje. Bij de auto aangekomen, drinken we nog een kop koffie en genieten intens van de heerlijke temperatuur. Al met al een mooie tocht.

Het is zaterdag en we lopen vandaag de etappe van Ommen naar Hellendoorn, 20km volgens het boekje. Omdat er tussen Hellendoorn en Ommen blijkbaar geen openbaar vervoer bestaat (volgens 9292OV.nl) gaan we vandaag met twee auto’s, parkeren de Mitsibutsi achter het Avonturenpark in Hellendoorn en gaan met de Renault terug naar Ommen waar we weer bij het station parkeren. Eerst even wat versterkend vocht (koffie) innemen en dan gaan we om 10.45 uur van start. Omdat we geleerd hebben van de vorige keer nemen we ons voor om eerst 10 km te lopen voordat we gaan pauzeren. We lopen eerst naar Besthmen, een kleine buurtschap zuid-oostelijk van Ommen en na dit te zijn gepasseerd lopen we langs de bosrand en vervolgens door het bos. Nadat we onder de Hammerweg zijn doorgegaan komen we al spoedig bij de Beneden Regge die we passeren en even verder duiken we weer het bos in. De tocht gaat nu nog vlak maar al spoedig komen we in de nabijheid van de Archemerberg. Op het moment dat de eerste steiging begint komen we een grote groep collega-wandelaars tegen die de tocht blijkbaar in tegenovergestelde richting lopen. Goed, wij gaan aan de beklimming beginnen en houden ons voor dat, als je omhoog gaat er ook een moment komt dat je weer gaat dalen, dus we gaan met goede moed verder. De Archemerberg is 75 mtr hoog. Vanaf het hoogste uitzichtspunt heb je een prachtig uitzicht over de omgeving, jammer dat het vandaag wat heiig is maar je kunt toch duidelijk de lager delen rondom deze berg zien. Er zijn verschillende uitzichtspunten, dus het blijft genieten. Op het terrein staat veel heide, volop in bloei en er staan ook jeneverbessen. Ook is er een kudde schapen waar we geen herder bij hebben kunnen ontdekken, dus duidelijk een kudde zonder Herder. Ze moeten zich zelf maar redden. Nadat we de berg langzaam weer zijn afgedaald komen we in Lemele uit. Hier is het voor ons even zoeken om de juiste route te vinden, we lopen eerst de verkeerde kant op maar dan ontdekken we dat we de beschrijving van de tegenovergestelde richting gebruiken. Dat papier gelijk maar weg, even teruglopen en we gaan weer de goede kant op. Nadat we Lemele achter ons hebben gelaten zien we tot onze vreugde dat de eerste 10 km erop zitten, dus maar snel een bankje zoeken. Nou men heeft op ons gerekend want we vinden 2 bankjes waarvan 1 met het opschrift Pieterpad. Hier kunnen we even rusten en de meegebrachte broodjes (zuinige Nederlanders hé) en fruit (gezonde Nederlanders) opeten. De bankjes hebben hun beste tijd gehad maar wij zijn er niet doorheen gezakt. Na de rustpauze lopen we door open veld en langs weilanden en bereiken dan het Overijsselsch Kanaal. Via een dam kruizen we deze, komen langs Camping Hankate en slaan de Knollenhaarweg in. Dit is eerst een asfaltweg maar gaat al snel over in een breed zandpad. De route vervolgt langs een brede sloot en nu zijn we in de bossen van de Eelerberg. Hier hebben we de laatste stop.

Het zijn nu allemaal brede zandpaden die ons naar het eindpunt voeren. In de verte horen we motoren, er zal daar wel gecrost worden. Als we in de buurt van onze auto komen horen we het geluid van kinderen die zich in Avonturenpark Hellendoorn vermaken. Wij vermaken ons ook want we hebben deze tocht ook weer volbracht. Lekker de wandelschoenen uit, weer koffie en en dan terug naar Ommen om de volgende auto te halen. Ook gaan we nog even bij een Renaultdealer bijauto’s kijken, wie weet staat er voor de Bouma’s nog wat bij. In Ommen eten we nog een heerlijk ijsje, zo rond half zes zijn we weer thuis en komen samen tot de conclusie dat er toch verstandig is om regelmatig te blijven lopen want deze tocht ging heel wat makkelijker dan de vorige. Nou binnenkort zijn we terug met een verslag van de etappe Hellendoorn – Holten. Tot dan en laat eens wat van je horen!

Op 25 augustus hebben we onze wandelhobby weer opgepakt en hebben we de negende etappe van Hardenberg naar Ommen gelopen.  Op deze vrijdagochtend vertrekken we om 08.00 uur in één auto met z’n vieren vanuit Haulerwijk naar Ommen. Bij het station parkeren we de auto, drinken een bekertje koffie  en maken ons reisgereed. Eerst gaan we met de trein naar Harderberg naar het startpunt van deze route. Om 09.40 uur zetten we de pas erin en lopen eerst door de straten van deze plaats aan de Vecht en na het passeren van de Oude Vechtbrug begint de eigenlijke tocht. Eerst gaan we door het westelijk van de Vecht gelegen deel van Hardenberg. Eenmaal buiten de bebouwde kom lopen we door de Heemster Hooilanden en langs een natuurreservaat wat deels een dode arm van de Vecht ligt. Op verschillende plaatsen zien we hier ruimschoots paddenstoelen staan. We merken wel dat we door de vakantie onze conditie zijn kwijtgeraakt want na ongeveer 7,5 km hebben we al onze eerste rustpauze. Dat doen in het mooie en rustige buurtschap Rheeze, waar we op een bankje aan de Rheezerbrink een mooi uitzicht hebben op de oude boerderijen die hier nog staan. Als we weer op krachten zijn vervolgen we onze tocht. Een eindje buiten Rheeze komen we bij Camping De Vechtstreek, een sprookjescamping, een mooie plaats voor kinderen. Wij lopen maar door en bereiken al spoedig de bossen. De tocht gaat nu over zandpaden en na het passeren van een asfaltweg komen bij een rood soort postbus. Zo nieuwsgierig als we (ik RB) zijn kijken we erin en er blijkt een gastenboek in te liggen waarin passerende wandelaars een verhaaltje kunnen schrijven en dat doen wij dan ook maar. Verderop lopen we langs een idyllisch plekje, een voormalige boerderij met een aantal schuren, even verder komen we bij de Vecht waar we onze volgende stop houden. Prachtig om zo over het water te kijken terwijl zo nu en dan de vissen boven het water uitkomen. Na de brug over de Vecht bekijken we nog even de vistrap die op veel plaatsen in deze rivier zijn aangebracht zodat vissen stroomopwaarts de stuwen kunnen passeren. Wij vervolgen onze reis richting Junne en komen langs oude boerderijen, door bossen en langs weilanden, alles door een prachtige omgeving. Met nog enkele kilometers voor de boeg houden we onze laatste stop, drinken nog wat en gunnen de voeten even rust. Hierna gaan we verder richting Ommen, komen langs de spoorlijn Ommen – Hardenberg, steken deze 2x over en komen zo in Ommen aan waar we onze auto weer opzoeken die nog trouw staat te wachten op de parkeerplaats bij het station. Een verrassende tocht in een schitterende omgeving. Wat is Nederland toch mooi. Volgende week gaan we van Ommen naar Hellendoorn.

Maandagochtend 5 juni 2006, we gaan op voor de achtste etappe vanonze Pieterpadwandeling. Ditmaal gaan we met één auto naar Hardenbergen vervolgens met de trein naar Coevorden. Het is al druk in het enkeletreinstel van NS maar wij vinden nog een plaats om te zitten. Op deplek waar de vorige etappe eindigde starten we nu voor een trip vanongeveer 20 km. We lopen Coevorden uit waarbij we langs het voormaligestaionsgebouw van de D.S.M (Dedemsvaartsche Stoomtramweg-Maatschappij)komen en door het schilderachtige buurtschap Klooster. Het is eenbewolkte dag al is ons wel wat zon beloofd, de wind is nog fris dus dejassen blijven voorlopig om onze schouders. We kruizen de verkeerswegN34 waarna we even later de provincie Drenthe verlaten en Overijssel ende buurtschap Holthone binnenwandelen. Veel van deze route gaat overasfaltwegen en wij komen samen tot de conclusie dat dit toch welprettiger loopt dan de zandpaden. Via de Haandrik komen we bij eenaantal  bruggen voor treinen en overig verkeer over de Vecht. Met eengrote bocht bereiken we de buurtschap Holtheme en slingerend door delanderijen bereiken we Gramsbergen. Vlakbij de kerk, voor eenschilderachtig huisje met een oude, karakteristieke boom houden we onseerste stop om de inwendige mens van het nodige te voorzien. Het is onsal opgevallen dat er vandaag meer wandelaars bezig zijn met dezewandeling, zowel Noord-Zuid als in tegengestelde richting. We vervolgenom precies 13.00 uur onze tocht en verlaten Gramsbergen aan dewestzijde en kruizen met 2 bruggen de Vecht en gaan onder de N34 door.We komen weer in een mooi landelijk gebied waarin de buurtschap Aneligt, compleet met school. We passeren prachtige huizen metuitgesterkte tuinen. Via een zandpad, wat later overgaat in eenklinkerweg komen we in het Engelansche Bosch. Als we dit achter onshebben gelaten is het tijd om nog even te pauzeren. Maar dit duurt nietzo lang, het is onder de bomen toch nog koud, dus gaan we op naarHardenberg wat we in de verte al zien liggen. Voor de laatste maal gaanwe de verkeersweg over en komen weer bij de Vecht die we tot het beginvan de bebouwing van Hardenberg volgen. Over de brug gaan we dezeplaats binnen en lopen door een uitgestorven winkelstraat richtingstation waar de Mitsubishi nog alleen staat te wachten. We hadden hem’s-ochtends naast een broer van hem geparkeerd maar die is inmiddelsvertrokken. Op een bankje op het station drinken en eten we nog watwaarna we zo tegen vier uur richting huis vertrekken. Een heerlijkewandeling wat de ene wat zwaarder is gevallen dan de ander maar wehebben het allemaal gehaald.

Voorlopig is het even rust, in de loop van juli gaan we weer verder.

Na regen komt zonneschijn. Dit was voor ons vandaag realiteit. Vrijdag 2 juni arriveerden Remmelt en Jetsje om 9 uur bij ons huis en we vertrekken met twee auto’s richting Coevorden.Het is  vandaag mooi weer, dus we kunnen de regenkleren thuislaten. In Coevorden aangekomen parkeren we bij het station, en rijden met één auto naar Sleen.In Sleen parkeren we onze auto en nuttigen hier koffie met een koek en rond kwart voor elf stappen we er lustig op los. Het zonnetje schijnt er al lekker bij en al spoedig gaan de jassen uit.In Sleen staan mooie huizen en we genieten van de fraaie tuinen en bomen onderweg. Het gaat richting Erm. We lopen langs veel akkerbouwland onderweg, heel mooi hoe alles in rechte voren is gezaaid, prachtig omsiert met gele brem langs de randen. Het valt ons op hoe prachtig de vogels fluiten in dit gebied, heel bijzonder. Langs het kanaal lopen we over een zandpad wat erg modderig is, maar dat mag de pret niet drukken. Ook hier veel gele brem.Bij Holsloot staat de mais er wat geel bij, waarschijnlijk door de vele regen van de afgelopen tijd, en hier steken wij het kanaal over over een draaibrug en wandelen aan de andere kant verder tot een chauffeurscafé, waar we rechtsaf gaan naar Den Hool. Den Hool is een schilderachtige buurtschap, met een mooie brink, bezet met zware eiken en kastanjebomen, mooie boerderijen met veldkeien.We houden na 8 kilometers onze eerst stop hier, en rusten uit op een muurtje in de zon, heerlijk. We nuttigen hier ons brood met water. Na een stijf kwartiertje, vervolgen we onze weg en al spoedig kruisen we de spoorlijn Coevorden – Emmen. Heel vreemd dat de bel en de lichten hier zomaar aangingen, geen trein te bekennen, maar ja , zo zie je maar, ieder zijn trein. We zien nog meer vreemde visioenen, we zijn nog in Nederland, maar zagen toch ‘Marrokko’ staan (straatnaam), maar we lopen maar door naar de buurtschappen De Haar en Dalerveen. Via de oude Dalerveensestraat lopen we door een heel ander landschap met heel veel grasland,waar de boeren met dubbele maaiers aan het grasmaaien zijn op de enorme perselen grasland.Op een bankje nemen we onze tweede stop, de schoenen even uit en even uitblazen. We kruisen het Oude Drostendiep en gaan linksaf de Drift op en we vervolgen onze weg tot aan de Reindersdijk. We verlaten de Drift en gelukkig zijn we zelf niet op drift geslagen. Het is nog steeds prachtig wandelweer. Bij een duiker treden we de dijk op en vervolgen ons weg langs een behoorlijk begroeid pad, wat erg smal is, en worden hier ook nog door een fanatieke persfotograaf ingehaald, heel apart.We komen uit bij het kanaal in Coevorden en lopen richting centrum langs het kanaal, vervolgens door een mooi park, zien nog een grote watertoren, lopen nog een verkeerde straat in, maar een attente heer wees ons terug naar de route.We zien nog een Baptisten kerk onderweg en Lieneke zegt ineens, hier zijn wij jaren geleden, wel ongeveer 25 jaar terug, met ds.Stichter en het zangkoor uit Haulerwijk geweest, in deze kerk.In het mooie centrum van Coevorden, nemen we nog een lekker ijsje op een terrasje in de zon, en lopen daarna richting station, waar we nog een kopje koffie nuttigen, ook hier gebeuren vreemde dingen, gelukkig was er geen trein in zicht.Al met al, een hele mooie en zonnige tocht, en bijzondere ervaring rijker in Gods prachtige schepping, Hem alle lof en eer.

Zaterdagmorgen 27 mei, het is 9 uur als we met 2 auto’s richting Drenthe rijden. Voor deze wandeling gaan we eerst naar Sleen, parkeren daar een van de auto’s en rijden vervolgens met de andere terug naar Schoonloo voor de start van deze 23 km lange etappe. Zoals gebruikelijk hebben we eerst wat energie nodig, dus eerst de meegenomen koffie drinken. Het is een sombere dag, er wordt regen voorspeld, maar dat weerhoudt ons er niet van om de natuur in te trekken. We zijn voorzien van al het nodige, inclusief regenkleding dus wegsmelten zullen we niet. We vertrouwen er op dat we het droog zullen houden en vol goede moed en met een opgewekte stemming zetten we de pas erin. Vanuit Schoonloo gaan we eerst door een stukje open veld en komen vervolgens in de bossen van het Schoonloër veld. De nevel van de vele regen van de laatste tijd hangt tussen de bomen en op de paden staan grote plassen. We komen langs een heideveld genaamd "de Tweelingen" en komen in het Ellertsveld met hierin het natuurreservaat ‘t Aol Örvelt. Na veel bospaden voert de tocht ook over de weg en komen we bij de biologische boerderij "De Wenning". Op deze boerderij van 50 ha wordt het jaarrond diverse groentegewassen geproduceerd. Er is een kleine camping met 15 plaatsen, twee appartementen in de oude graanschuur en een trekkershut voor de langskomende Pieterpadwandelaars, zoals wij. Wij blijven niet overnachten maar drinken wel een lekker kopje koffie. Een rustige plek om te genieten, maar wij moeten door. Er vallen wat kleine buitjes, de dames doen de regenbroeken aan en we gaan weer verder. Ter hoogte van Schoonoord kruizen we een kanaal en onze tocht gaat vervolgens een hele tijd over fietspaden. We passeren een richtingaanwijzer die ons even laat zien wat de stand van zaken is van onze tocht. Richting Pieterburen 94 km, die hebben we dus gehad, richting Pieterberg 396 km, dat moeten we nog. We laten ons niet ontmoedigen en gaan gewoon verder, hebben nog even een korte pauze om de inwendige mens te versterken   en de benen wat rust te gunnen en gaan dan op naar het eindpunt. Nadat we een verkeersweg onderdoor hebben gekruist gaan we langzaam aan de bossen uit en kunnen tussen de bomen door de toren van Sleen al ontwaren. Op de Zweeloërweg hebben we wat verschil van mening. Het boekje stuurt ons na huisnr 22 over een fietspad terwijl de rood-witte strepen op de palen ons richting Noord-Sleen sturen (we zijn vergeten van te voren op internet te kijken, hier staat een aangepaste routebeschrijving, dus volgende keer wat beter voorbereiden). We kiezen ten laatste voor het fietspad en komen tenslotte in Sleen aan waar we in een tuin nog even genieten van een veelkleurige rododendron en een oude brommer, een zundapp. We vinden, na enig zoeken onze auto, het is inmiddels half vijf. Maar gelukkig is er weer koffie en zijn we dankbaar voor het weer, dat het toch zo goed als droog is gebleven.